Classical Music Home

Welcome to Naxos Records

Email Password  
Not a subscriber yet?  
Keyword Search
 in   
 Classical Music Home > Naxos Album Reviews

Album Reviews



 
See latest reviews of other albums...

Michel Dutrieue
Klassiek Centraal, August 2014

Als jongen leerde het Handboek van de muziekgeschiedenis/deel 4 van Marcel Boereboom en deel 4 van Muziek door de eeuwen van Kloppenburg mij dat Paul Hindemith (1895–1963) één van de belangrijkste componisten was van de 20ste eeuw. We schrijven begin-midden jaren ’70. De anderen waren trouwens, zo leerden die boeken mij ook, Schoenberg, Prokofjev, Stravinsky en Bartók. Hoewel ik niet luisterde en meteen greep naar Berio, Nono, Stockhausen en Kagel, was dat geen slechte instap om een gedegen basiskennis op te doen van de wonderbaarlijke evolutie van de muziek in de eerste helft van de 20ste eeuw. Ze zijn mij allen na aan het hart gebleven en Hindemith, die door Goebbels omschreven werd als een “atonaler Geräuschemacher“ (u moet weten dat Richard Strauss nog maar net zijn prachtlied ‘Das Bächlein’ opgedragen had aan diezelfde Goebbels…), kreeg een vooraanstaande plaats in mijn muzikaal onderbewustzijn. Dat ik nu zo’n twee mooie cd’s aan u mag voorstellen is voor mij dan ook een bijzondere ervaring.

De Seattle Symphony o.l.v. Gerard Schwarz (Naxos) en het BBC Scottish Symphony Orchestra o.l.v. Martin Brabbins (Hyperion), pakken nl. uit met vijf van Hindemiths topwerken. Tussen haakjes, Brabbins (°1959) was in 2009 gastdirigent bij DeFilharmonie en in 2011 nam hij met hen op hun eigen label, vier orkestwerken op van onze Wim Henderickx. Een bijkomende meerwaarde van de Naxos cd is dat voor de eerste keer het integraal ballet/danslegende ‘Nobilissima Visione’ uit 1938 is opgenomen naast de onbekende maar aangrijpende Vijf stukken voor Strijkorkest op. 44 nr.4 uit 1927. Hindemith componeerde die stukken als docent aan de Hochschule für Musik in Berlijn, met pedagogische doeleinden als onderdeel van zijn ‘Schulwerk für Instrumental-Zusammenspiel’. Met een reeks van krachtige, grotendeels radicale werken vestigde de jonge, Duits-joodse Hindemith zich nl. begin jaren ‘20 als een toonaangevende componist van de Weimar Republik. In 1936 werd hij door choreograaf en danser Léonide Massine gevraagd samen te werken aan een ballet project met scènes uit het leven van Sint-Franciscus van Assisi. Het resultaat, ‘Nobilissima Visione’ (edelste Visioen), variaties voor orkest, was een lyrische, elegante compositie. Dit is de eerste opname van het volledig ballet, dus niet nog eens van de uit drie bewegingen bestaande Konzertsuite (Einleitung und Rondo, Marsch und Pastorale en Passacaglia) die Hindemith in 1938 samenstelde.

Internationaal erkend voor zijn ontroerende uitvoeringen, vernieuwende programmering en een uitgebreide catalogus van opnamen, is de Amerikaanse dirigent Gerard Schwarz (°1947) muzikaal directeur van het All-Star Orchestra, muziekdirecteur van het Eastern Music Festival in Noord-Carolina en Jack Benaroya dirigent laureaat van de Seattle Symphony. (Jack Benaroya (1921–2012) heeft zowat Seattle groot gemaakt op zijn eentje!). Schwarz’ aanzienlijke discografie van bijna 350 releases! tonen zijn samenwerking met enkele van de grootste orkesten ter wereld waaronder het Philadelphia Orchestra, het Tsjechisch Filharmonisch Orkest, de London Symphony, het Orchestre National de France, en uiteraard de Seattle Symphony, naast vele andere. In zijn bijna vijf decennia van gerespecteerd musicus en dirigent, heeft Schwarz tal van onderscheidingen gekregen waaronder 2 Emmy Awards, Grammy nominaties, ASCAP Awards, en America’s Conductor of the Year (1994). Dat ze terecht gegeven zijn, wordt door deze nieuwe cd nog maar eens aangetoond.

Als Hindemith in 1938 op de tentoonstelling ‘Entartete Musik’, tijdens de Reichsmusiktagen in Düsseldorf (Richard Strauss dirigeerde op de opening zijn Festliches Präludium!), „Bannerträger des Verfalls“ werd genoemd, vertrok de volgens de nazi’s Versager (mislukkeling) Hindemith naar Zwitserland en vestigde zich daarna in de USA. Voor Hindemiths vroeg, agressief expressionisme, zijn neo klassieke, tonale maar toch niet diatonische Gebrauchsmusik in de geest van Hartlaubs Neue Sachlichkeit, zijn instabile Tritonus-Beziehung, zijn Motorik, zijn lineair intervallen systeem uit zijn ‘Unterweisung im Tonsatz’ en ‘Ludus Tonalis’ en zijn experiment met het Trautonium (soort synthesizer van toen) die alle op de meest uitgesproken wijze de verwarrende geest van de Weimar Republik politiek verklankten, was in de nieuwe cultuurpolitiek van het Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda binnen de nooit eerder geziene, esthetische uitstraling van macht en kracht van het Derde Rijk, niet langer plaats. Trouwens, u hoefde geen nazi te zijn om niet te houden van Hindemiths muziek. De joodser dan joodse Arnold Schoenberg moest er ook niet van weten. Hij maakte van de naam Hindemith, het denigrerend ‘Hindamit’, weg er mee. Schoenberg was gene gemakkelijke, weet u… © 2014 Klassiek Centraal Read complete review





Naxos Records, a member of the Naxos Music Group