Classical Music Home

Welcome to Naxos Records

Email Password  
Not a subscriber yet?  
Keyword Search
 in   
 Classical Music Home > Naxos Album Reviews

Album Reviews



 
See latest reviews of other albums...


Alois Van Tongerloo
Klassiek Centraal, December 2016

Hoewel hij zowat dertig opera’s componeerde, is de Ierse componist uit de Victoriaanse era Michael William Balfe (1808-1870) wellicht beter bekend bij de liefhebbers van oude films dan in het operamileu. Inderdaad, zijn internationaal meest beroemde opera The Bohemian Girl (1843) was uitgangspunt van de gelijknamige film van Stan Laurel, Oliver Hardy en Thelma Todd uit 1936.

Balfe was ook zanger en dirigent en tijdens zijn jonge jaren in Italië werd hij een beschermeling van Rossini. Samen met La Malibran zong hij in 1834 diens Otello in de Milanese Scala; later trad Balfe, die een zeer goede bariton was, met haar op in Parijs. Overigens schreef hij niet alleen The Maid of Artois (1836) voor haar, maar ook een cantate. Na zijn terugkeer naar Londen startte hij in 1835 een succesvolle carrière als componist. Niet alleen schreef hij opera’s op Franse, Duitse en Italiaanse libretti als bewerkingen van zijn Engelse originelen, maar ook cantates en liederen vloeiden uit zijn pen. Een aanrader om meer over deze boeiende figuur te weten te komen is de monografie van Basil Walsh: “Michael W. Balfe: A Unique Victorian Composer” (2007 en nieuwere edities).

De Victorian Opera Northwest (Manchester) onder leiding van Raymond Walker is leidinggevend in de herontdekking, opvoeringen en opnames van ten onrechte in de vergetelheid geraakte XIXde eeuwse Engelse opera’s. Naxos bracht binnen deze context vroeger reeds verdienstelijke opnames van William V. Wallace (1812–1865) en George MacFarren (1813–1887) uit.

Nu kunnen we bij Naxos kennismaken met Balfe’s andere groot succesnummer: Satanella, or The Power of Love (1858). Het gegeven is gebaseerd op “Le diable amoureux” (1772) van de Franse Martinist Jacques Cazotte (1719–1792). Dit motief werd als ballet herwerkt in de compositie “Metamorphoses” ofwel “Satanella” door Cesare Pugni (1802–1870) alsook in een andere pantomimische balletversie van Napoléon H. Reber (1807–1880) en François Benoist (1794–1878) waarover Balfe zeker geïnformeerd was. Van Balfe’s romantische opera bestaat er een eerdere, onvolledige BBC-opname (wel met dialogen) uit 1977 (cfr. Balfe Society, London). Zoals in oudere operaopnames ontbreken in de nieuwe editie spijtig genoeg de dialogen, hoewel men deze in elk geval moet lezen. Maar dit is niet onoverkomelijk, want het libretto kan bij Naxos zelf (http://www.naxos.com/sungtext/pdf/8.660378-79_sungtext.pdf), of archive.org (https://archive.org/details/satanellaorpower00balf) geraadpleegd en eventueel gedownload en geprint worden; aangenaam is wel de tweede referentie. Deze lacune wordt echter wel goedgemaaakt doordat de muziek volledig is, ook qua recitatieven. De tijdsduur van deze opname is bijna twee uur; de originele opvoering zou meer dan vier uren geduurd hebben...

Deze Balfe nieuwigheid is een ware ontdekking, een erg plezierige reis door zijn heel gevariëerd muzikale universum. Hij beïnvloedde ontegensprekelijk Arthur Sullivan, maaar zijn werk werd zeker ook opgemerkt tijdens opvoeringen in Wenen, waar de operette volop hoogtij vierde. Zonder meer is hij de belangrijkste Engelstalige operacomponist uit de XIXde eeeuw; zijn muzikale taal is overigens veel rijker dan Sullivan. Dit wordt ook onderlijnd door zijn karakteristieke stijl: de combinatie van Italiaans belcanto en zijn Ierse achtergrond met die typisch melancholische balladestijl.

Zoals te verwachten is het verhaal nogal ingewikkeld. De gokverslaafde, blauwbloedige Rupert probeert in zijn vertwijfeling de duivel (Arimanes) te bezweren om zijn schulden kwijt te geraken maar natuurlijk loopt er iets mis. In plaats van de Vorst der Duisternis komt de duivelin Satanella die heel wat schade aanricht omdat ze verliefd wordt op Rupert die op zijn beurt reeds voorheeen met Lelia verloofd was en met haar huwen gaat. Diverse avonturen alsook een aantal jaloerse personen bezorgen de held vele muizenissen. Lelia wordt door piraten ontvoerd en in de oriënt op de markt als slavin verkocht. Maar eind goed, al goed: Satanella transformeert in een engel en Lelia huwt met Rupert.

Richard Bonynge (1930) is een algemeen erkende autoriteit en professioneel uitermate geschikt voor de interpretatie van de Angelsaksische muziek. Ook het orkest is heel klankrijk en de vele verrassende muzikale details spreken direct tot de luisteraar. Het koor komt meer dan verdienstelijk tussenbeide. De stijl van Balfe komt perfect tot zijn recht in deze opname. De titelrol wordt vertolkt door de gedreven lyrische sopraaan Sally Silver, die reeds Lurline (Wallace) bij Naxos gezongen heeft; zij is zonder twijfel de beste solist(e) van deze uitgave. Op een hoog professioneel niveau staat ook de Rupert van Kang Wang; hij blinkt uit zowel in de zachtere, intieme passages als in het meer dramatische, krachtvolle. De bas-bariton Trevor Bowes (Arimanes) en Catherine Carby (Lelia) vertolken hun rol met uitmuntendheid.

Deze opname is een warme aanrader. De Engelse romantische opera verdient meer aandacht en beluistering en is zeker te smaken als alternatief voor de bekende Duitse romantiek waarbij het komische element ontbreekt. De excellente bezetting in deze nieuwe opname van Balfe’s meesterwerk “Satanella” draagt zeker bij tot een nieuwe renaissance van het genre. Zou er in de toekomst niet overwogen kunnnen worden om Balfe’s Les quatre fils Aymon (1844) op te nemen? Zoals in het verleden zou dit werk niet alleen heel wat interesse kunnen opwekken in Frankrijk of Duitsland, maar het hoort tevens thuis in België. © 2016 Klassiek Centraal





Naxos Records, a member of the Naxos Music Group